Marc Janssen


Op verzoek van Dick een probeersel om een en ander op papier te zetten over de naamgever van het Marc Janssen Toernooi. Dit is veel moeilijker dan het lijkt. Omdat je een hoop privé weggeeft, je moet wikken en wegen wat je op het net wilt hebben. En dit dan zonder iemand \\\"heilig\\\"te verklaren en zeker niet minder weg te zetten dan deze verdient.
Dus hier gaan we dan in vogelvlucht door het leven:
Geboren op een vrij unieke datum: 06-06-66 geeft al aan dat Marc wat dat betreft al boven de grauwe middenmoot uitsteeg!
Hij was een zeer spontaan en aanhankelijk kind, die bij wijze van spreken \\\"iedereen voor zich innam\\\".
Zeer speels en nieuwsgierig, op school zag hij in de eerste jaren alles wat buiten het lokaal, op de plaats of schoolplein gebeurde. Wat er op het schoolbord stond was niet altijd belangrijk.
Hij was zeer sportief en had al heel vroeg interesse in tal van sporten: trampolinespringen, voetbal zowel op het veld als later in de zaal, zwemmen, schaatsen (onder meer lesgegeven op de kunstijsbaan aan de kleintjes), ijshockey ( en het heeft hem zeer geraakt dat hij in eerste instantie werd afgetest bij de toenmalige Trappers) en later ook maar parachutespringen. Dit was dan ook de reden dat hij daarin (de sport dus) wel verder wilde. Het CIOS zou het moeten worden. Maar dan moet er wel minimaal eerst een Mavo met goed gevolg doorlopen worden. Dat was niet het grootste probleem. Hoewel op de schoolbanken zitten nu niet zijn favoriete bezigheid was. Groot was de teleurstelling dat na de testen in Sittard goed doorlopen te hebben de onrechtvaardigheid toesloeg: andere kandidaten met Havo-opleiding gingen voor. Ondanks dat de school bedoeld was en is voor Mbo-opleidingen. Even zag hij het niet meer zitten en toen toch met enige aandrang naar de MEAO gekregen. Nu dat was het dus helemaal niet. Hoewel de inzichtelijkheid in cijfers wel aanwezig was. Goede raad was duur: dan maar bij de Efteling gaan werken en proberen vervroegd in militaire dienst te komen. Dan was hij nog jong genoeg om misschien wel doelbewust een richting te kiezen. De diensttijd is wel erg positief geweest in de ontwikkeling tot man.
Na de diensttijd via enkele kleine uitstapjes in het bedrijfsleven kwam hij uiteindelijk bij Gianotten terecht. Dit was het: werken met de handen, het hoofd er bijhouden en natuurlijk studeren. Eerst in Eindhoven en later nog op de grafische school in Rotterdam. We denken dat hij dit vak in de vingers had. Helaas heeft hij het te kort kunnen bewijzen. Ook op andere terreinen was hij goed: gouden handjes. En niemand deed dan ook ooit vergeefs een beroep op hem,
Via Gianotten kwam hij met Frank in contact en die heeft hem over de streep getrokken om recreatief te gaan spelen bij The Highlanders.
Tot het noodlot toesloeg en hij op 21 april 1992 tijdens een onderling partijtje in de Vliert in \\\'s Hertogenbosch plotseling naar zijn hoofd greep en neer viel. Men dacht eerst nog aan een stukje toneel, maar al snel werd duidelijk dat het wel heel erg serieus was.
Tijdens de laatste moeilijke uren in het Carolusziekenhuis hebben we veel steun gehad van enkele van zijn echte vrienden bij The Highlanders. Daarvoor zijn en blijven we ze eeuwig dankbaar.
Voor de buitenstaanders zal het nu duidelijk zijn dat we vaak echt moeite hebben om naar een wedstrijd te kijken en soms zelfs even moeten slikken als we op het toernooi komen. Maar dat is maar even. De vriendschap en belangstelling die we daar van een aantal mensen mogen ondervinden maken dat allemaal weer goed.
We zijn daarom de huidige Highlanders erg dankbaar dat ze elk jaar weer met zoveel inspanning de naam van onze Marc levend weten te houden.